In 2010 pakte ik mijn koffers in om voor een jaar naar het Midden-Oosten te gaan en daar te gaan werken onder het Koerdische volk. Mijn voornaamste focus was om de cultuur en de taal te leren kennen. Dit deed ik door het optrekken met de lokale bevolking en het team dat daar werkzaam is.

Ik woonde in een grote stad en was in het begin afhankelijk van andere mensen in het vinden van mijn weg daar. Als alleenstaande vrouw in een moslim land heb je minder vrijheid dan in Nederland. Dit was iets waar ik aan moest wennen. Maar al gauw wist ik mijn weg te vinden en ik begon mij steeds meer op mijn gemak te voelen in de Koerdische cultuur. Vaak ging ik met teamgenoten op bezoek bij Koerdische gezinnen. Ik hield van de ontspannenheid waarin een maaltijd wordt genuttigd en als afronding uitgebreid thee wordt gedronken. Geen gehaast maar tijd voor elkaar!

Later bouwde ik mijn eigen contacten op en begon met het bezoeken van verschillende Koerdische vrouwen. Via teamgenoten kreeg ik contact met deze vrouwen. Het leuke is als je met een persoon contact krijgt, je vaak ook contact krijgt met de rest van de familie. Ik was onder de indruk van teamgenoten die een nauwe relatie hebben gekregen met verschillende lokale mensen en echt een deel zijn geworden van hun families en daardoor grote invloed hebben op deze mensen. Dit gaat niet maar zo, want er is veel tijd en investering nodig om vertrouwen te krijgen. Zo was er een teamgenoot die regelmatig bij een gezin logeerde. Ik ben een paar keer met haar meegegaan. Voor mij voelde het elke keer weer als een offer die ik moest brengen want het koste mij veel energie. Alles is anders en je hebt geen tijd voor jezelf. Ik wist ook dat het de moeite waard was want de vrouw voelde zich gewaardeerd en was duidelijk blij met de omgang. Door de tijd die mijn teamgenoot en ik in deze vrouw investeerde konden we laten zien wie Jezus voor ons is.

In het oude gedeelte van Rotterdam zuid, Oud Charlois staan twee huizen die een bijzondere functie hebben. Dit is de plek waar veel Koerden elkaar wekelijks ontmoeten om samen met volksgenoten de Bijbel te openen en te bidden voor het Koerdische volk en voor elkaar. De huizen behoren tot stichting HfK (Home for Kurds). De visie van deze stichting is om Gods liefde bekend te maken aan Koerden, en discipelen te maken. We willen een thuis creëren voor Koerden, een plaats waar ze liefde, eenheid en genezing kunnen ervaren. En waar iedereen wordt uitgedaagd om te zoeken naar het plan en het doel dat God met zijn/haar leven heeft.

Inmiddels werk ik ruim twee jaar als WEC zendelinge voor stichting HfK. Het was bijzonder om in Nederland een plek te vinden waar Koerden zich thuis kunnen voelen en waar mensen uit alle delen van Koerdistan bij elkaar komen. We geven wekelijks Bijbelonderwijs en organiseren elke maand een discipelschapsweekend. Naast de bovengenoemde activiteiten vinden we het ook belangrijk om samen de christelijke feesten te vieren en regelmatig met elkaar te eten. We vinden dat omgang met elkaar hebben, een belangrijk deel is in het discipelen van jonge christenen.

Zelf heb ik de afgelopen paar jaar verschillende vrouwen mogen bezoeken en het Evangelie met ze mogen delen. Sommigen zijn erg open om over de Here Jezus te praten terwijl anderen er weinig van willen weten. Als je tijd in ze investeert en oprecht bent in je betrokkenheid merk je dat er langzamerhand vertrouwen groeit, en daarmee openheid ontstaat om te praten over persoonlijke en geestelijke zaken.

Naast het bezoeken van Koerdische vrouwen ondersteun ik de Koerdische bediening door praktische zaken te regelen op het kantoor van HfK.

Het is een zegen om te mogen zaaien onder het Koerdische volk want ze leven al eeuwen in duisternis. Veel Koerden zijn moslim en vinden hierin hun identiteit. Het los laten van oude gewoontes en gedachten is iets wat niet vanzelf gaat. Het kost tijd en gaat en gepaard met geestelijke strijd. Ondanks dit geloof ik dat God Zijn licht zal laten schijnen over dit bijzondere volk dat Hij lief heeft. Nu worden de Koerden nog als niet bereikt volk gezien omdat er weinig christenen onder hen zijn, maar de Heer wil ook Zijn Koninkrijk onder hen bouwen. Dit feit is hetgeen wat mij hoop geeft in het werk dat wij doen als stichting. We bidden dat er sterke Koerdische christenen zullen opstaan die op hun beurt het Evangelie zullen delen met hun eigen familie en vrienden. Uiteindelijk zijn zij het die hun eigen volk en geschiedenis het beste begrijpen en dus weten hoe ze hen kunnen bereiken. Bid u met mij mee ? !